Al ruim twee jaar heb ik jeuk over mijn hele lichaam. Ik ben een vrouw van 75 jaar en heb 3 dermatologen, een allergoloog en twee diëtistes afgewerkt.

Voorgeschiedenis

Eind jaren '70, begin jaren '80 ben ik voor onderzoek naar willekeurige opzwellingen vijf weken opgenomen geweest in het AZU. Uiteindelijke conclusie: Quinckes Oedeem. In het verslag van een controlevisite op 4-12-1986 staat: "Verder heeft patiënte van een jeukende huidafwijking op de mammae, de borst en de rug, verlopend in exacerbaties en remissies. Diagnose: nummulair eczeem.

In februari 2006 begon het weer te jeuken. Ik ging naar dermatologie Diakonessenhuis Utrecht en kreeg medicijnen en zalf. Bij de controlevisite informeer ik naar mogelijkheden voor een onderzoek naar de oorzaak. Dat doen ze niet. Ik vertel over mijn oude AZU-onderzoek. Bits zegt ze: ik kan niets meer voor u doen, gaat u maar terug naar het AZU (UMC Utrecht).

Dat doe ik: aardige dermatologe i.o. stelt de nodige vragen, bekijkt mijn lijf en zegt dan: ik ga even mijn chef halen. Ik sta daar bijna naakt. Dr. Sigurdsson komt binnen en blaft zonder groeten of iets: "Wat verwacht u eigenlijk van ons?"
Onderzoek en diagnose, zeg ik. U kunt mijn voorgeschiedenis in de computer vinden. Hij: "De diagnose is eenvoudig: jeuk. Onderzoek doen we niet."
Ik dus af met meer zalfjes en pillen.

Ik ben nog een keer voor controle geweest, weer een aardige i.o. , maar verder alleen nieuwe zalf en dezelfde medicijn. Dat controleren kan de huisarts ook, dacht ik en ging niet meer naar het UMC.

In nov. 2007 kwam ik na overleg met het allergiecentrum Utrecht toch weer op dermatologie UMC. Een zakelijk/vriendelijke dermatologe schreef me vette zalven voor, met een streng gebruiksschema. Welke 's ochtends, welke 's avonds en welke eventueel tussendoor. Plus 2 verschillende antihistamine tabletten. Ik hield me strikt aan haar regime. Eerst leek het goed te gaan, mijn rug genas aardig, maar na een poos toch weer nieuwe plekken op diverse lichaamsdelen.

Controle 21 januari 2008
Weer iemand anders. Ene N. Houtappel, dermatoloog i.o. Hoe is het gegaan? Ik vertel bovenstaande. Ze ging driftig recepten zitten schrijven, van alles hetzelfde. Moest zo doorgaan. "Wanneer komt er eindelijk eens einde aan?" verzuchtte ik. "Ik jeuk nu al twee jaar en het ontregelt mijn hele leven." "Hoezo ontregelt het uw leven?" Verbijsterd over deze domme vraag haalde ik even diep adem om mijn gedachten te ordenen. Wat zou ik als eerste noemen? Eer ik kon beginnen, vroeg ze: "Gaat u nog wel eens naar feestjes?" Dat sloeg me werkelijk met stomheid.
Ik mompelde nog iets van nee, omdat ik niet zolang in de kleren kan. "Ja, ja, u heeft nu eenmaal een gevoelige huid." Dat was het dan, 10 minuten in en uit.

Thuisgekomen viel ik in een diep gat. Wat een idiote vraag. Ik was helemaal van slag en bleef dat een paar dagen. Ik las H 6 van De gezonde patient voor de zoveelste maal. Het jaar 2005 was voor mij een en al stress en angst en spanning geweest. Ik noteerde alles, dacht na over het erkennen, verzamelde informatie, besprak het met mensen in mijn omgeving die mij goed kennen, en kwam via via op cognitieve psychotherapie en Cesar bewegingsleer. Na overleg met de huisarts begin ik deze maand met allebei. Heb er alle vertrouwen in. Hoop doet leven..

Edith