Gezondheidszorg wel duurder, niet beter. Een voorbeeld.

Dit jaar 2011 zal het budget van 65 miljard weer overschreden worden nu met 2,3 miljard.

Met onderstaand verhaal laat ik een voorbeeld zien van hoe deze almaar stijgende kosten geen extra gezondheidswinst opleveren. Dit is niet het enige voorbeeld dat ik tegen kwam bij mijn vrijwilligerswerk voor mogelijke slachtoffers van medische fouten.

Mij werd de vraag voorgelegd of naar gangbaar medische maatstaven fouten waren gemaakt in dit geval. Een jonge man (24 jaar) krijgt bij het opstaan acuut pijn in de rug met uitstraling naar een been. De huisarts vindt geen duidelijke afwijkingen en laat hem een halfjaar aanmodderen met pijnstillers en fysio. Hij heeft toevallig al jaren ook vage pijn in zijn handen. Omdat hij zich steeds meer zorgen maakt gaat hij van alles voelen. Dus verwijst de huisarts hem naar de reumatoloog. Die doet zijn ding. Vindt reumatologisch niets. Heeft geen aandacht voor het begin van de rugklachten en plakt het verlegenheids-etiket fibromyalgie. Dan naar de medisch psycholoog die op zijn gebied weinig kan toevoegen. Uiteraard opnieuw meer fysiotherapie en medicijnen die niet helpen. De neuroloog ziet hem met het reeds geplakte etiket fibromyalgie en vindt bij lichamelijk onderzoek geen duidelijke afwijking. Dan via de orthopeed maar naar de revalidatie-arts. Deze adviseert een speciaal kostbaar multidisciplinair rug traject om beter met de klachten om te gaan. Dit vindt inderdaad plaats na goedkeuring door het UWV. Ondertussen raakt hij dankzij het fibromyalgie-etiket zijn baan kwijt en krijgt na twee jaar wachttijd ook geen WIA-uitkering. Er zijn immers geen objectiveerbare afwijkingen. Uiteindelijk ruim drie jaar na het begin van de rugklachten wordt het zo erg dat met beter scanonderzoek van de rug door de orthopeed de hernia die er al die tijd zat aan het licht komt en geopereerd wordt. Er is dan al zoveel vergroeiing en ontsteking van de beknelde zenuwwortel dat hij niet meer vrij van klachten wordt. Het laatste advies is dan opname in een revalidatiekliniek.

Conclusie: deze arme man is op zeer kostbare wijze van de wal in de sloot geholpen. Het fibromyalgie-etiket was desastreus. Vijf specialisten, allen uit hetzelfde ziekenhuis, deden hun ding. Niemand nam de moeite goed na te gaan hoe de klachten precies begonnen danwel hieraan een andere conclusie te verbinden. Iedere arts deed naar gangbaar medische maatstaven zijn werk. Echte betrokkenheid en verbazing  over hoe dit nu toch zat met deze man ontbrak. Er was wel sprake van interdisciplinair samenwerken maar ik trof geen enkel verslag aan van enig intercollegiaal overleg  in het zeer dikke medisch dossier.

Als dit geen medische fouten zijn, dan kloppen de gangbare medische maatstaven toch niet? Waarom zouden wij betalen voor medische activiteiten die geen enkel resultaat maar zelfs verslechtering opleveren? Waarom evalueren de betrokken specialisten een dergelijk slecht behandelresultaat niet? Kan de zorgverzekeraar geen werk maken van zo’n case en bijvoorbeeld weigeren al die verrichtingen te betalen wegens slechte samenwerking en slecht resultaat? Er is geen enkele dienstverlening behalve de medische die al zijn verrichtingen altijd betaald krijgt ongeacht het resultaat. Meer specialisatie, meer protocollen, meer verrichtingen, hoezo steeds duurdere zorg.